Diyarbakırspor maçından evvel, Galatasaray taraftarlarının oluşturduğu belki de en büyük kapasiteye sahip olan grup ultrAslan maçta takımın, 5 dakikalık sessizlikle protesto edileceğini açıklamış. Ben de uzun süredir tribünlerin gizli kahramanlarını, özlediğimiz değer olan onları, gözlerimizin her maçta aradığı ekibi, gri polarlı adamları, Yürüyedur‘u yazmak istiyordum. Hazır taraftarlıktan konu açılmışken hemen gönlümden geçenleri yazayım dedim. Yürüyedur ekibi yıllar var, Samiyen’de gelip maç izlemiyormuş. Belki hâlâ aramızdalar ama biz göremiyoruz. O pankartın açıldığını, meşaleler yandığını, birden ortaya küçük bir gruptan çıkan tezahüratın binlerce kişinin dilinde pelesenk olmasını öyle özlemişim ki, bugün “protesto” kisvesi altında yapılacak olan enteresan girişimi desteklediğimi söyleyemeyeceğim. Kimse kusura bakmasın ama, ultrAslan da o eski uA değil artık. Vaktinde göğsümüzü gere gere uA diye bağırırdık. Şimdilerde ise, günümüz gençliğinin moda tabiriyle tribünleri bebeler doldurmuş. Tamam çekirdekten yetişmek iyidir güzeldir, fakat büyüğe saygı yalnız Galatasaray’lı olmanın değil, Türk’lüğün ve her şeyden öte insanlığın bir gereğidir. Yürüyedur’un tribünden vazgeçmesinin sebebi de, bildiğim kadarıyla, bu bebelerin yaptığı saygısızlıklarmış. Alpaslan Dikmen gibi büyüklerimize asla lafım yok, olamaz da.
